Ras-ıl Ne’boh: Siirt’in Kuruyan Su Durağından Geride Kalan Nostalji
SİİRT — Siirt’te geçmişte bağ ve bahçelerine at ve eşeklerle giden vatandaşların önemli dinlenme noktalarından biri olan Ras-ıl Ne’boh, bugün kurumuş ve terk edilmiş haliyle kentin geçmişteki su kültürünün izlerini taşıyor.
Yerel anlatımlara göre “suyun membaının başı” anlamına gelen Ras-ıl Ne’boh, geçmiş yıllarda özellikle bağ ve bahçelere giden Siirtlilerin yol üzerinde mola verdiği, insanların ve hayvanların su ihtiyacını karşıladığı doğal bir çeşme olarak kullanılıyordu.
At ve eşeklerle bağlara giden vatandaşlar burada dinleniyor, merkeplerini suluyor, çeşmeden doldurdukları suyu ise vidonlarla bağ ve bahçelerine taşıyordu. Su kaynaklarının sınırlı olduğu dönemlerde Ras-ıl Ne’boh, çevredeki vatandaşlar için önemli bir su noktası olarak hizmet veriyordu.
O dönemlerde bağ yollarının ayrılmaz bir parçası olan Ras-ıl Ne’boh, yalnızca su ihtiyacının karşılandığı bir çeşme değil, aynı zamanda vatandaşların dinlendiği ve kısa süreli sohbetler ettiği doğal bir buluşma noktasıydı.
Ancak yıllar içerisinde su kaynağının kurumasıyla birlikte Ras-ıl Ne’boh kullanılmaz hale geldi ve terk edildi. Bugün eski işlevini kaybeden bu doğal çeşme, geçmişteki canlılığından uzak, sessiz bir şekilde eski günlerini hatırlatıyor.
Ras-ıl Ne’boh, bugün kurumuş ve terk edilmiş olsa da yaşlı Siirtlilerin hafızasında; atların ve eşeklerin bağ yollarındaki izleri, su doldurulan vidonlar, bağ-bahçe yolculukları ve eski Siirt'in dayanışma kültürüyle yaşamaya devam ediyor.
Bir zamanlar suyun başında hayatın durduğu Ras-ıl Ne’boh, bugün ise Siirt’in değişen yaşam biçiminin ve kaybolan su kültürünün sessiz tanığı olarak geçmişten günümüze uzanıyor.
