Acılar Yarıştırılamaz: Sağduyunun Zamanı
Kahramanmaraş ve Şanlıurfa’da yaşanan hadiseler, sadece iki şehri değil, hepimizin vicdanını yaraladı. Bir yanda görevini yaparken gözünü kırpmadan sorumluluk alan bir öğretmenin fedakârlığı, diğer yanda hepimizi sarsan ağır bir tablo… Böyle zamanlarda söz söylemek kolay değildir; ama susmak da doğru değildir.
İş dünyasının içinden biri olarak şunu açıkça ifade etmek isterim: Biz bu memlekette yıllardır emeğin, alın terinin ve insan ilişkilerinin kıymetiyle ayakta duruyoruz. Hayat bize şunu öğretti; bir olayın görünen yüzü vardır, bir de görünmeyen tarafı. O yüzden hüküm vermek kolay, anlamaya çalışmak zordur. Ama doğru olan her zaman zor olanıdır.
Kahramanmaraş’ta öğrencilerini korumak için canını ortaya koyan öğretmenimizin duruşu, bu milletin özünde hâlâ ne kadar büyük bir vicdan taşıdığını gösteriyor. Bu fedakârlık unutulmaz. Böyle insanlar bir toplumun omurgasıdır.
Öte yandan, yaşanan acı üzerinden aileleri hedef göstermek, öfkeyi büyütmek, toplumsal linç oluşturmak bizi daha iyi bir yere götürmez. Tam tersine, zaten yaralı olan vicdanı daha da zedeler. Herkesin bir imtihanı vardır. Hiç kimse bir başkasının yaşadığı dram üzerinden yargı dağıtma hakkına sahip değildir.
Bugün ihtiyacımız olan şey çok net: Daha fazla öfke değil, daha fazla sağduyu. Daha fazla ayrışma değil, daha fazla birlik. Çünkü bu toprakları ayakta tutan şey sadece ekonomi, sadece güç değil; aynı zamanda vicdan, merhamet ve birbirine sahip çıkma kültürüdür.
Unutmayalım, acı yarıştırılmaz. Bir evde yangın varken diğerine dönüp “seninki daha küçük” denmez. Bizim geleneğimizde zor günde kenetlenmek vardır, yıkmak değil onarmak vardır.
Bu yüzden çağrım nettir:
Öfkeyle değil akılla hareket edelim.
Suçluyu hukuk belirlesin, vicdanımızı ise biz koruyalım.
Yarayı büyütmek kolaydır, asıl mesele birlikte sarabilmektir.
